triathlon almere podium

Inspiratie/longread: WK Long Distance ’21 raceverslag

Hoe een spontaan plan ontaardde in de mooiste dag uit mijn triatloncarrière tot nu toe.

Ik heb de meest geweldige dag in mijn triatloncarriere meegemaakt. Organisatie, publiek: hartverwarmend enthousiast. Wát een feest hebben ze ervan gemaakt, ik heb genoten. Ik finishte binnen de 11 uur (droomtijd), en ik werd 3e op het WK (ongelooflijk). Een verhaal over super weer, moraal-wind, pijntjes, meer pijntjes, de zwaarste benen en armen ooit, van verzorgingspost naar verzorgingspost leven, uit mentale dips komen door te focussen op voeding blijven nemen, stug doorgaan en vertrouwen te hebben in mijn lichaam.

 

Fit?

Na mijn halve in Oostenrijk in juni dit jaar neem ik een besluit: ik schrijf me in voor de hele triatlon van Almere op 11 september. Ik herstel zó makkelijk van de race in Oostenrijk dat ik volgens mij bijna fit genoeg ben voor de hele. Ik ben niet voor niets al bijna twee jaar aan het trainen voor een Ironman, en ik heb het gevoel dat dat er eens uit moet. De Aurlandsfjellet Extreme Triathlon in augustus (Noorwegen), bevestigt dit nogmaals. Het gaat me makkelijk af en ik herstel snel.

Challenge Almere is dit jaar een WK en door de uitzonderlijke omstandigheden van de afgelopen anderhalf jaar kwalificeer ik me hiervoor met mijn prestatie op de halve. Nu alleen nog even een NL trisuit bestellen en wat puntjes op de i qua training.

 

Voorbereidingen

In de laatste maanden voor september bouw ik het zwemmen wat uit, en houd ik mijn fietsen en lopen zoveel mogelijk op niveau . Lopen is het hele jaar al wat problematisch, ik heb verschillende kleine blessures en ik kom niet vaak tot lange duurlopen. Dit moet maar op duurvermogen en karakter. Aangezien ik ook nog nooit een marathon heb gelopen ga ik er toch onbevangen in. En pijn gaat het sowieso wel doen. Belangrijkste doel is goed het water uit komen, zo fris mogelijk van de fiets komen en zuinig met energie omgaan.

De weken voor Almere verlopen wat chaotisch: het is druk met werk en een aantal andere dingen die ik niet kan uitstellen. De laatste week heb ik zoveel mogelijk vrij gehouden voor rust, wedstrijd-prep en focus. Mijn eerste hele – waar ik al zó lang van droom – is speciaal en ik wil me graag wentelen in het pre-wedstrijd gevoel. Het feit dat het een WK is brengt wat extra ‘gedoe’ met zich mee, wat tevens ook wel leuk is: het NL trisuit, een groeps-videocall met de agegroupers van de NTB, een groepsfoto met de NL agegroupers in Almere.

Ik rust tussendoor zoveel mogelijk. Ik heb geen flauw idee hoe het met mijn vorm staat, ik voel me tot in ieder geval een week van tevoren eigenlijk aardig moe. Volgens TrainingPeaks zou ik mijn taper goed berekend moeten hebben. We gaan het zien. In Oostenrijk had ik hetzelfde gevoel, dus wat dat betreft maak ik me echt geen zorgen. Ik weet dat ik kan vertrouwen op mijn duurvermogen, ik ben alleen erg benieuwd wat voor snelheid er bijvoorbeeld met het fietsen uitkomt.

 

Raceday!

De wekker staat om 4u, ik wil om 5u vertrekken. Mijn ontbijt neem ik deels thuis en deels in de auto. Marc rijdt, hij gaat de start zien, weer terug naar huis, en komt voor het lopen weer terug. Van het zwemmen en fietsen kan hij toch niets zien.

In het pikkedonker scheuren we over de snelweg, ondertussen heb ik wat fijne pre-race beats opgezet. Wat een magisch moment is dat altijd, zo vroeg in de ochtend. De wereld is nog zo stil, en wij zijn onderweg naar een hele bijzondere dag.

In Almere breng ik mijn spullen in gereedheid. Daarna sta ik een tijdje aan het hek (met Marc aan de andere kant, hij mag nog niet het terrein op) de laatste voorbereidingen te doen en een beetje spullen te verplaatsen. Zenuwen, spanning. Zin! Ondertussen is het langzaam licht geworden. Dan klinkt het startschot en gaan de eerste groepen atleten van start.

 

GO!

Rond 8u mag ik ook eindelijk. Let’s go! Het water is heerlijk, het is rustig weer met weinig wind en het zwemmen voelt lekker en makkelijk. Ik voel me goed en ik word niet echt moe. In de laatste tien minuten krijg ik wel wat last van mijn schouder. Even doorbijten, en hopen dat ik hier geen last van ga hebben tijdens het fietsen. Helaas zit er iets minder snelheid in dan gehoopt. Na 1 uur 15 minuten ren ik het water uit. Hop, niet over nadenken en richting de fiets.

Vliegen op de fiets

Voeding nemen in de eerste paar km, de hartslag laten zakken, houding opzoeken en m’n pace/wattage pakken. Ik weet dat ik het eerste stuk op de Gooimeerdijk een flink aantal kilometers wind tegen heb, dus ik moet niet gelijk gaan overpoweren om de snelheid hoog te krijgen. Het is grijs, en zelfs wat fris. Gelukkig niet te fris. Ik kom er lekker in. Als we de Oostvaardersdijk op draaien komt de wind grotendeels in de rug. Top, bijna 30km rechtdoor geblazen worden. Dat geeft moraal. De wattages komen erg makkelijk dus ik houd ook de hartslag goed in de gaten. Die zegt dat het goed is (lager dan gepland bij dit wattage), dus ik besluit een fractie hoger in power te gaan zitten dan het ‘voorzichtige’ scenario. Niks te gek uiteraard. Ik blijf het monitoren. De cadans is hoog, de snelheid heerlijk, ik voel me mega goed. Hier heb ik voor getraind, wat fijn dat dit er dan ook uit komt. De prijs voor fijnste aanmoediging van vandaag gaat (voorlopig) naar ‘wauw, wat een lekker tempo zeg’.

Vanaf Lelystad is de wind grotendeels schuin tegen, dus dat wordt taaier. Het gemiddelde is inmiddels lekker opgelopen, een mooie buffer. Ik blijf voorzichtig met de wattages. De hartslag zegt nog steeds dat het goed is, hij is nog steeds lager dan verwacht. Mede door de moeilijkere wind begin ik mijn schouders nu wel te voelen. Dit wist ik van tevoren. Ik probeer zoveel mogelijk ontspannen in de houding te zitten maar met wisselende zijwind is dat toch lastig. Elke bocht even opstrekken en een losmaak momentje. En af en toe een stukje wind mee, daarmee wordt de moraal-batterij weer opgeladen. Ik voel me nog steeds heel goed. De eerste 70km gaan in 2u precies. Tjonge, als ik dit toch eens vast kan houden! Ik maak me geen illusies, maar ik zou dit moeten kunnen. Ik ben namelijk echt niet aan het overpoweren voor deze duur, dat weet ik.

triathlon almere fietsen

Het is aftellen naar het verbindingspunt, de laatste kilometers van ronde 1 gaan snel. Ronde 2! De wind lijkt minder sterk te zijn, en de temperatuur is wat opgelopen. Dat is lekker. Het is nog steeds blazen naar Lelystad. Ik voel me nog steeds prima, ondanks pijntjes hier en daar – vooral in rug en schouders – die wel wat vervelend worden. Alhoewel, het zijn er minder dan verwacht. Geen brandende voetzolen, vrijwel geen zadelpijn. Misschien komt dat nog. Ook het wattage is nog top, en de hartslag is stabiel en dik in orde. Natuurlijk voel ik wel dat ik wat gedaan heb, maar het is geen reden tot zorg, de ervaring leert dat ik nog uren door kan. Als ik maar mijn voeding en vocht blijf nemen. Ik heb er een alarm voor in mijn horloge gezet. Elk halfuur voeding en elk kwartier water.

Na Lelystad is de iets afgenomen (tegen)wind heel fijn, het scheelt enorm. Qua voeding ga ik ook goed. Ik heb wel een paar keer een wat rommelende maag rond de tijd dat ik weer voeding moet. Maar dit gevoel ken ik, en het is geen teken dat ik te weinig binnen krijg. Het gemiddelde is nog steeds geweldig, en het lijkt alsof ik dit onderdeel met rond de 35 km/u kan gaan afsluiten! Dat had ik niet verwacht zeg. Wel stiekem gehoopt dat het zou kunnen, maar rekening gehouden met 33, maximaal 34 km/u. De laatste paar tiental kilometers ben ik er ondanks het lekkere tempo wel echt klaar mee, ik wil uit deze houding. Ik heb wel zin om een stukkie te gaan lopen. Dat ik dat ooit nog eens zou denken. En dan ben ik binnen! Razendsnel, 5:08. Wauw! Snel maar beheerst wisselen, schoenen aan, cap en flexbidon mee in de hand, en gaan!

 

Lopen: mentale sessie

To do: 6 rondes van 7 km. Ronde 1: rustig aan! Ik ben gewend de wisselzone uit te vliegen, maar dat is hier natuurlijk niet de bedoeling. Sparen is het devies. Gewoon een duurloop(je) doen, iets langer dan normaal. Ik heb te hoge wattages de eerste twee km, dus doe gauw de rem erop. Maar ook met het doelwattage is de snelheid nog wat hoog. Het voelt ondanks dat rustig en ontspannen. Ronde 2: Het lekkere gevoel heeft precies één ronde geduurd. Ik weet dat het vanaf nu een overlevingstocht wordt. Brandende voetzolen! Vooral links. Ik probeer het te negeren en focussen op ademhaling, doorstappen, en de volgende verzorgingspost.

Ondertussen is ook mijn broertje gearriveerd, en Marc roept dat dadelijk zijn zus en haar kids ook komen. Geweldig!

triathlon almere lopen

Ronde 3: De pijntjes zijn nu overal. Het tempo zakt iets, de benen worden zwaarder. Dit gevoel ken ik van Mallorca, mijn eerste halve. Maar nu moet ik nog veel langer door..hoe ga ik dit doen? Mentaal kom ik nu op een zware plek. Ik loop een stukje op met andere Nederlandse deelneemster. ‘Oh wat doen we hier..’ ‘ja al die pijntjes he..’ ‘ja..nouja maar gewoon doorrollen..’ we komen samen door het finishgebied. De aanmoedigingen van het publiek stuwen ons voort, dat geeft een boost. Ik pak water, zij loopt door. Even later (inmiddels in ronde 4) kom ik voorbij haar, ze heeft het duidelijk zwaar. ‘Zet m op meid!’ zeg ik (ze is gefinist).

Ik ben voorbij de helft, ik kan nu ‘gewoon’ gaan aftellen. 21km, dit heb ik vaker gedaan. Blijven focussen op de ademhaling en proberen nog soort van wattage te lopen. Qua inhoud red ik het makkelijk, merk ik al de hele tijd. Voeding valt goed, nergens last van en genoeg energie. Alleen die zware benen..en de armen zijn inmiddels ook van lood. Optillen is lastig. Af en toe schud ik ze los, dat helpt dan even. De brandende voetzolen zijn gelukkig minder geworden. Het publiek ziet ook dat ik minder soepel ga, maar stuk voor stuk loven ze het steady doorgaan. En dan het feestje wat een paar triatlonverenigingen en andere groepjes enthousiastelingen bouwen op een paar plekken, vol enthousiasme iedereen aanmoedigen. Geweldig. Het ontroert me elke ronde, het geeft zo’n boost. En dan nog de persoonlijke coachende aanmoedigingen van veel mensen. Elke ronde dezelfde mensen zien schept toch een band.

Ronde 5: mijn schoonzus en haar kinderen staan langs de kant! Wat super! Ze juichen me toe, zo leuk. Ik leef nu van verzorgingspost naar verzorgingspost. Elke 1,5km een paar slokjes water en even de druk van de benen. Het is nog maar 10km. Een normaal ‘duurloopje’. De duistere mentale staat waarin ik de vorige twee rondes zat is gelukkig verdwenen. Ik weet nu dat ik dit kan afmaken. Het gaat steeds langzamer, maar hier heb ik van tevoren op gerekend. Zelfs met dit tempo kan ik de sub-11 nog halen. Straks voor de laatste keer door het finishterrein en erna is het niet meer rondes aftellen, kilometers aftellen, maar minuten aftellen. Mn tempo gaat weer iets omhoog, ik ga dit halen! Pijn doet het al, dus dat maakt niet meer uit. Gewoon blijven drinken bij elke post en voeding nemen op elk half uur.

Ronde 6: nog 40 minuten, nog 30, nog 20, nog 15, nog 10…! Mijn broertje staat in de laatste anderhalve km en rent een stuk mee, luid aanmoedigend ondanks schorre stem van een feest gister. Ik geniet van het bijna finishen ondanks alle pijn. Nog eenmaal alle aanmoedigingen. En hee, doe es gek, ik sla de laatste verzorgingspost over en neem voor het eerst geen water.🤪 Gewoon doorgaan nu!

 

Finish..10:48!

Het finishterrein op: ik vlieg-strompel! Het finishfeest: wat een ontvangst. Organisatie en toeschouwers aan het dansen, keiharde muziek. Overweldigend. Emotie. 10:48u. Wat een tijd. Binnen de 11u: ooit berekend als ‘moet mogelijk zijn’, gedroomd, gehoopt. Afgelopen tijd toch dit idee laten varen en finishen als doel zien. En nu, toch gewoon gedaan! Na dit moeilijke jaar, waarin het lopen maar niet wilde en ik telkens weer teruggeworpen werd in de opbouw. Nauwelijks lange duurlopen kunnen doen, te weinig tempowerk kunnen doen. Geen loophardheid opgebouwd. Zo blij dat ik na Challenge Walchsee ‘yolo’ dacht, en me heb ingeschreven hiervoor.

triathlon almere finish

Marc heb ik nog nooit zo opgetogen meegemaakt. “Lieverd!! Je hebt het gewoon gedaan!!” Roept hij uit terwijl hij me meerdere malen keihard op de rug slaat. Ik ben in tranen, en  te overweldigd om te zeggen dat dat eigenlijk best pijn doet. “Ongelooflijk!!” POF POF POF POF op mijn rug. “Wat ben ik trots op jou!!”

Marc belt mijn ouders: ze hebben in spanning gezeten vanaf hun vakantieadres in Portugal. De livetracker wilde niet werken en het leek alsof ik ergens gestrand was. Ze werden gelukkig wel up to date gehouden door Marc en mijn broertje. Ze zijn apetrots.

 

Derde W35-39?!

En dan de grote verrassing: ik blijk derde in mijn Agegroup. Wat een feest. Op een WK! We moeten dus nog twee uurtjes blijven en wachten op de prijsuitreiking bij de finish. We doen ons tegoed aan het after-race eten. We dansen mee met de finishparty. Het lijkt wel een festival: allemaal mensen die helemaal naar de K* rondlopen, keiharde feestmuziek, blijheid, dansende mensen, strompelen naar het toilet (de brug over de finish is het meest hilarisch).

Ik ga deze dag niet gauw vergeten. En ik kom zeker terug in Almere. Misschien niet volgend jaar als deelnemer, maar zeker gauw weer. Volgende keer boeken we een hotel, zodat we het feest tot het einde kunnen meemaken. BEDANKT!

 

 

 

Posted in

Meest recente nieuwsberichten

In een jaar naar Ironman Maastricht

Versla de winterdip? 5 tips!

Challenge Kaiserwinkl-Walchsee: 2e W35-39!

Hoe ga je het beste om met tegenslagen in sport?

Het wedstrijdseizoen begint – hoe bereid je je mentaal voor?

Lente, hét moment om eens in je voedingsstrategie te duiken. 5 tips!